Gdy Jezus mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: «Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś». On zaś powiedział: «Zaiste błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je». (Łk 11,27-28 na podstawie GPNT)

      „Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je” (Łk 11,28). Jezus znał dobrze swoją Matkę! Wiedział, że słuchała słowa Bożego „sercem szlachetnym i dobrym” (Łk 8,15). Wiedział, że „wiernie zachowywała je w swoim sercu” (por. Łk 2,19) i rozważała, co miałoby ono znaczyć (Łk 1,29). Ona, Matka Syna Bożego, związała całkowicie swoje życie z wiernością słowu, Bożemu słowu. Ona nieustannie wsłuchiwała się w głos Boży, rozmyślała nad słowami i wydarzeniami, przyjmując to Objawienie całym swoim istnieniem w „posłuszeństwie wiary”.
      Pierwszym i najdoskonalszym owocem tego oddania słowu Boga było Jej dziewicze macierzyństwo. Z wiarą przyjęła odwieczne Słowo, które za sprawą Ducha Świętego w Niej stało się ciałem dla zbawienia człowieka. Posłuszna woli Ojca, była dla Bożego Syna nie tylko matką i opiekunką, ale także wierną współpracownicą w dziele odkupienia. Owoc Jej życia dojrzał pod krzyżem, gdzie w sposób po ludzku najbardziej tragiczny objawiła się prawda, że „Bóg jest miłością”. W duchu tej Bożej miłości, posłuszna wezwaniu Syna, przyjęła w apostole Janie nas wszystkich za swoje dzieci. A gdy po zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Chrystusa „trwała wraz z apostołami na modlitwie” (por. Dz 1,14) i wraz z nimi doświadczyła zesłania Ducha Świętego, stała się Matką rodzącego się Kościoła. To mistyczne macierzyństwo objawiło się w pełni w tajemnicy wniebowzięcia.
      Odtąd nieustannie wpatrujemy się w Jej wzór, prosząc, aby Ona – Przewodniczka wiary – uczyła nas słuchać i zachowywać każde słowo, jakie Bóg do nas kieruje. Błogosławieni bowiem są ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je. Niech błogosławieństwo, które spoczęło na Maryi, stanie się naszym udziałem! Obyśmy słuchając i zachowując słowo Boże, jak Maryja stawali się świadkami Boga, który „jest miłością”! [1]

   Wielbi dusza moja Pana,
   i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
   Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.
   Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia,
   gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. (Łk 1,46b-53)

      W chwili, w której Maryja wypowiedziała Magnificat, nie ułożyła Ona hymnu w sensie ścisłym. Ten hymn jest jakby gobelinem, a jego wątki zostały zaczerpnięte ze Starego Testamentu, którego historia święta jest cała utkana w jedyną pieśń chwały na cześć miłosiernego i wiernego Boga. Prawie każde słowo hymnu jest zaczerpnięte ze Starego Testamentu, w którym gromadzą się uwielbienia Boga Ojca i cisną na usta w chwili radości młodej kobiety, która przekracza próg domu swej krewnej. Jej osoba została przeniknięta przez słowo Boże i całkowicie żyła tym słowem, które w chwili radości spontanicznie pojawiło się na Jej ustach. I to jest to, co prowokuje do medytacji wobec tej pieśni. Gdzie dzisiaj są osoby ciche i spokojne, bez szczególnego wykształcenia, które mało mówiąc o sobie, żyją słowem Bożym, oddychają nim, myślą i czują się rzeczywiście w swoim domu? Jest dzisiaj zbyt dużo ludzi, którzy mówią i chcą pokazać, że są mądrzy i mają coś do powiedzenia, przede wszystkim coś krytycznego, z intencją pokazania, że nie wiedzą wprawdzie wszystkiego, ale to, co wiedzą, wiedzą lepiej niż inni. Jest natomiast zbyt mało ludzi, którzy są jeszcze zdolni do życia w milczeniu, do oparcia się na słowie Bożym, do wejścia w nie, do pozwolenia, by ono w nich przeniknęło w taki sposób, że rzeczywiście stanie się ich chlebem. Kto z nas mógłby powiedzieć o sobie, że Pismo Święte, Psalmy, uwielbienia Boga, które znajdujemy w całej świętej Księdze, stały się jego spontanicznym językiem serca, by wychodzić na usta wtedy, gdy kończy się duchowo rozważać i pozwala się mówić ustom to, czego pełne jest serce? Niestety karmimy się soczewicą i pijemy wodę, podczas gdy w Piśmie Świętym zostało nam dane kosztowne wino słowa Bożego. Pokorna Służebnica Pańska może rzeczywiście zawstydzić nasze pełne pychy pokolenie i powinna dzisiaj na nowo inspirować nas do większego miłowania tego przedziwnego daru, jakim jest Księga Boża, do stania się ludźmi, którzy mają uszy, aby słuchać słowa Bożego, także pośród hałasu tego świata, jaki często wydaje się być wytwarzany po to, by nas uczynić głuchymi w naszym sercu. [2]


Peter Seewald: Czy to przypomnienie o wartościach duchowych nie oznaczałoby również, że znów musimy sobie przypomnieć o prostej wierze, która odpowiada podstawowym elementom chrześcijaństwa?
Kard. Joseph Ratzinger: Wiara wydaje się czasami tak skomplikowana, że niejeden sądzi, iż tylko uczeni potrafią ją ogarnąć. Egzegeza przyniosła wiele pozytywnych wyników, ale zrodziła też wrażenie, że Biblia, tak skomplikowana, nie jest dla zwykłych śmiertelników. Musimy się znów nauczyć, że Biblia każdemu coś mówi i że została podarowana właśnie prostym ludziom. Przyznaję tu rację ruchowi, który wykształcił się w łonie teologii wyzwolenia [3] i mówi o interpretacion popular. Zgodnie z tą koncepcją, właściwym posiadaczem, a stąd i właściwym interpretatorem Biblii, jest lud. To trafne ujęcie – Biblia jest darem właśnie dla prostych ludzi. Dla ludzi, którzy niekoniecznie znają wszystkie niuanse aparatu krytycznego, ale potrafią zrozumieć jej sedno. Teologia nigdy nie stanie się zbędna, wprost przeciwnie, w ogólnoświatowym dialogu kultur jeszcze bardziej zyska na znaczeniu. Ale nie może deprecjonować ostatecznej prostoty wiary, która stawia mnie przed Bogiem – Bogiem, który stał się mi bliski stając się człowiekiem. [4]

      Kropla wody nieustannie spadająca na skałę jest zdolna ją rozkruszyć. Tak samo dzieje się ze słowem Bożym. Nieustanne obcowanie z nim sprawia, że pokona w końcu naszą oporną wolę i rozkruszy nasze kamienne serca. Przyjdzie najpierw jako „słowo żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca.” (por. Hbr 4,12) – ale nie po to, aby nas zniszczyć, ale po to, by ukazać nam, co jest w nas chore. Jeśli z pokorą przyjmiemy diagnozę, to samo słowo przyjdzie z łaską uzdrowienia, z łaską życia – życia wiecznego.
      Słowo Boże nie będzie jednak skuteczne, jeśli nie spełnimy podstawowego warunku – nie przyjmiemy, bez względu na miejsce zajmowane w Kościele, bez względu na ludzką kondycję, bez względu na to, jak bardzo zostaliśmy skrzywdzeni przez ludzi, że to słowo jest skierowane do nas. Nie tylko do tych, którym głosimy Dobrą Nowinę o zbawieniu, nie do tych, którzy nas skrzywdzili, nie do tych, którzy według nas są gorsi od nas (Bóg na ten temat może mieć inne zdanie), ale do nas(!). [5]

---