Strona główna

Pani Nasza Jasnogórska w bursztynowej sukience. List, z którym Ojciec Święty Jan Paweł II przekazał nowe korony, podpisał 1 kwietnia 2005 r. – dzień przed śmiercią.
Bogurodzica, Dziewica,
Bogiem sławiena Maryja!
U Twego Syna Gospodzina,
Matko zwolena, Maryja,
Ziści nam, spuści nam
Kyrie eleison.

Twego dzieła Krzciciela, Bożycze,
Usłysz głosy, napełń myśli człowiecze,
Słysz modlitwę jąż nosimy,
A dać raczy, Jegoż prosimy:
A na świecie zbożny pobyt,
Po żywocie rajski przebyt,
Kyrie eleison.



      [...] Bogurodzica jest najstarszym pomnikiem polskiej literatury. Historia literatury pozwala nam ustalić najstarsze zapisy tej wspaniałej pieśni-orędzia na wiek XV. Mówię: pieśni-orędzia, ponieważ „Bogurodzica” jest nie tylko pieśnią. Jest równocześnie wyznaniem wiary, jest polskim symbolem, polskim Credo, jest katechezą, jest nawet dokumentem polskiego wychowania. Główne prawdy wiary i zasady moralności weszły w nią. Nie jest tylko zabytkiem. Jest dokumentem życia. Jakub Wujek, który pochodził z wielkopolskiego Wągrowca, najstarszy polski biblista, tłumacz Pisma Świętego, nazywał ją „katechizmem polskim”.
      Śpiewamy ją zawsze z głębokim przejęciem, z uniesieniem, pamiętając, że śpiewano ją w momentach uroczystych i decydujących. A czytamy ją z wielkim wzruszeniem. Trudno czytać inaczej te prastare wersety, jeśli się pomyśli, że wychowywały się na nich pokolenia naszych praojców. Bogurodzica jest nie tylko zabytkiem kultury. Ona dała kulturze polskiej podstawowy, pierwotny zrąb.[...]

Jan Paweł II, „Przemówienie do młodzieży zgromadzonej na Wzgórzu Lecha” (Gniezno, 3 czerwca 1979 r.).